روح خاموش

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی             دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو                     ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم این احوال بین، خندید و گفت      صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چو گل         شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی

در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست          ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست         ره روی باید جهان سوزی، نه خامی بی غمی

آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست                    آدمی دیگر بباید ساخت، و از نو عالمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم                   کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریه ی حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق          کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی