روح خاموش

پدر دوست عزیزم لیلا فوت شده،

خیلی ناراحتم کرده این قضیه، خدا رحمتش کنه، مرد آقایی بود...

خدا به لیلا و خانوادش صبر بده...

روحش شاد...

پدر عزیزه و داغش توصیف نشدنی حالا من هر چی بگم....

امروز با عزیزی حرف می زدم، می گفت که منو دیده به قول خودش با نیش باز و لپ گل انداخته و نتیجه گرفته بود که من شادم و خوشحال و هیچ غمی ندارم!!

ای کاش همیشه برای همه آدم ها خنده نشانه خوشحالی و شادی بود... ولی به نظر من خیلی ها هستند که بیرون میگن و می خندن اما کسی از درونشون خبر نداره که چه ناراحتی هایی دارن...

روی ظاهر افراد نباید قضاوت کرد، همه برای خودشون یه درد هایی دارن، نمی شه گفت هیچ کس هیچ غمی نداره!

یاد یه ضرب المثل هم افتادم راستش رو بخواهید:

بیرونش مردم رو کشته و درونش خودش رو

---

نمیدانم از کجای این راه جا ماندم
یا که از کدام نقطه پر کشیدم
نمیدانم کجایم
پیش میروم اگر چه روبرویم ناپیداست